Վրա չտաք՝ Սրբազանի հանդիպմանն էի գնացել ու լա՛վ եմ արել

Ես պատմելու եմ հանդիպումից մի հետաքրքիր դրվագ։ Երգիչ Արսեն Գրիգորյանի մասին էր խոսում Սրբազանը։ Գուցե իր նման համով չկարողանամ ներկայացնել, բայց փորձեմ․
«Թեժ օրերին մի օր Արսենը գալիս է ինձ մոտ ու սկսում գանգատվել, որ արդեն էլ չի դիմանում, դեպրեսիայի մեջ է։ Գիշերը չի կարողանում քնել, տագնապների, անհանգստության մեջ է․․․ Ինչևէ ոնց որ բժշկին կպատմեն։ Ես լսում եմ ուշադիր, նա երկար է պատմում իր տագնապների, անհանգստության մասին, ես լուռ լսում եմ։ Հետո երբ ավարտում, զարմացած ինձ է նայում ու հարցնում՝ հը՞։ Ես հանգիստ ասում եմ դե լավ է, շատ լավ։ Բնական է, Արսենը անակնկալի է գալիս, ասում՝ ի՞նչն է լավ, իմ վիճա՞կը։ Ասում եմ՝ այո, եթե նորմալ մարդ ես, այդ ամենը բնական ռեակցիա է, ինչու՞ ես անհանգստանում, ա՜յ, եթե նման ռեակցիա չլիներ, այն ժամանակ կարող էիր անհանգստանալ»։ Ասելիքս ի՞նչ է։ Ում հետ խոսում եմ, ասում է՝ դեպրեսիայի մեջ եմ։ Գիշերվա հազարին, երբ ֆեյսբուք եմ մտնում, մեկ էլ տեսնում եմ մեկը գրում է՝ ժողովուրդ, արթուն մարդ կա՞։ Պատի ծակից մարդիկ են դուրս գալիս ու թե՝ արթուն ենք, ասա․․․ Այսինքն ազգովի բոլորս՝ քիչ թե շատ դեպրեսիայի մեջ ենք ու որին խոսցնում ես․․․
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ Հրապարակ-ում